وفای به عهد

الا ای نازنین اعضای شورا

که می رانید بر دریای شورا

ادامه نوشته

سروستان؛شهر گل و آینه

شهر من، شهر گل و آینه و ریحان است

شهر عشق و ادب عاطفه، سروستان است

ادامه نوشته

سروستان

 

سروستان

  من زاده ی خاک پاک سروستانم

پرورده ی این محیط و این سامانم

شهری که مثال،روضه رضوان است

شهری که پر از شقایق و ریحان است

شهری که چو گلستان ز بیرون و درون

محصور،ز اشجار و گل و بستان است

 

ادامه نوشته

فقر

 

فقر

 

دانی که مرگ بزرگی است در حیات

با جسم زنده و با روح در ممات؟

مردم شکنجه و آزار و خستگی

رامش زدل زاید و از زندگی ثبات

 

ادامه نوشته

سروستان چون گلستان

 

سروستان چون گلستان

 

نام سروستان نشان دلخوشي است

هم يكي آهنگ خوش از موسيقي است

دارد از خوبان و از نيكان نشان

هست آثار بزرگيش عيان

قصر ساسان است باقي ز اردشير

چشم را سازد ز زيبايي اسير

شيخ يوسف سرور اهل صفا

داده سروستان ما را فر و جاه

هست بابش باز بهر واردين

هست نانش مفت بهر آكلين

گر چه جويي سرو در اين جا زياد

هست ممتاز از همه سرو مراد

جان من با نام او پيوند يافت

بهر خدمت كردنش سوگند يافت

بلبل طبعم خوش آوايي نمود

طوطي فكرم شكر خايي نمود

دل اسير حلقه زنجير او

جان فداي خاك دامنگير او

در دلم غوغاي سروستان بود

راستي حب الوطن ايمان بود

«زنده ياد سيد نظام الدين جلالي سروستاني»

 

 

 

شعر

 

شعر

 عيد است و هنگام طرب،آماده كن قرباني ات

با ماه سيماي علي،پرنور كن مهماني ات

صد بوستان در يك غزل،گل پيش پايت صد بغل

دنيا شود عشق و عسل،هنگام عطر افشاني ات

ادامه نوشته

قصاب محله

 

قصاب محله

  سلام بر مرد قصاب محله

رفيق روده و چربي و كله

زبس داده به ملت دنبه و پيه

شود هر كس به بچه فيل،تشبيه

جاي خوبش براي قوم و خويشه

بز پير ميكشه ميگن،كه ميشه

بهش دادي تو پول گوشت راسه

مي ري خونه مي بيني ،كه تناسه

به جاي گوشت مخصوص كباب نیز                                                                                                                                                                                                                                                                                              برايت مي برن سي سانت دمليز

به دور گوشتهاي روي چنگك

مي رقصن پشه ها با ساز و تنبك

آهاي قصاب،اي مرد قلنبه

كجاي بز داره اينقدر،دنبه

اگر كور و غريب و ساده باشي

مي اندازن بهت،گوسفند لاشي

اگر روزي بخواهي گوشت بره

ميشه افسانه ي همريش و دره

اگر خواستي بگيري گوشت رانش

مي ذاره لاش تمام استخوانش

زبس خورده بنا گوش و شكنبه

سفيد و نرم گشته،مثل پنبه

به گوشت و استخوان مردم مي دوشي

تا شاخ و پوست و پشمش مي فروشي

اگر بارون بباره ،گوشت گرونه

اگر بارون نباره،زعفرونه

آهاي قصاب ،اي فرد هفتاد كاره

مشخص كن بباره يا نباره

تو بشنو از مفتش پند آخر

نكن بيچاره جيبت را دلاور

بخور زين پس تليت پوست با آب

ولي ديگر مكش منت زقصاب

« مفتش»

 

دو غزل از كرامت اميري

 

غزل ١

پلنگ بي قرار اين غزل مهتاب مي خواهد

و از سرخ لبت يك بسته قرص خواب مي خواهد

از آن درياي شور انگيز تو،اين ماهي كوچك

به قد يك تنفس،قطره قطره آب مي خواهد

اگر چه خاطراتت در خيالم تا ابد جاري است

غزل اما لبت را بر لبم بي تاب مي خواهد

در اين شب ها كه تنهايي كنارم چاي مي نوشد

دلم هر لحظه از تو اتفاقي ناب مي خواهد

تو از دنياي احساسم به غير از دل چه مي خواهي؟

مگر ماهي در تور تو هم قلاب مي خواهد

 

ادامه نوشته

شعر

«شاخه گل»

 

باز هم جشن و سرور و همهمه

باز هم ميلاد سبز فاطمه

باز هم روز زن و روز غزل

خوب و شيرين مثل معناي عسل

باز هم مادر ، عقيق روزگار

بهترين سوغاتي پروردگار

باز هم تنهايي مادر بزرگ

بوسه بر پيشاني كوهي سترگ

باز مادر ، آيت رب جليل

صورتي از چهره هاي جبرئيل

باز زن،زنجيره ي نور و طلا

سر حق بود و شبي شد بر ملا

باز زن زيباترين تصوير عشق

حلقه ي پاياني زنجير عشق

باز مادر چشمه ي آب حيات

مركز عشق تمام كائنات

باز دستم بوي مادر مي دهد

بوي آن مشك معطر مي دهد

باز قلبم ياد مادر مي كند

با غمش اين روزها سر مي كند

باز ياد خنده هايش مي كنم

هر كجا هستم دعايش مي كنم

آن نگاه خسته ي دريايي اش

نيمه شبها نغمه لالايي اش

همچو ماهي در شب تاريك ، او

بيشتر از من به من نزديك ، او

كرده باز اين دل هوايت مادرم

هديه آوردم برايت مادرم

شاخه گل آورده ام ،رويم سياه

آسمان روشن شده از لبخند ماه

دير شد من از كنارت مي روم

مي گذارم بر مزارت، مي روم

 

وحید حیدری سروستانی